Voor twee leken is het toch nog best ingewikkeld om met slechts de bouwhandleiding en logisch verstand een Burton te bouwen. Vooral als veel dingen toch net iets anders zijn dan je verwacht. Dat je toch net één klein, maar belangrijk onderdeel mist. Of dat die ene handige klem voor de stuurkolom net niet past. Of dat je heel nauwkeurig de gaten uitgetekend hebt en met veel beleid de boor recht houdt tijdens het boren, maar daarna toch ontdekt dat je scheef gegaan bent. Of dat het allemaal perfect is uitgemeten en geboord, maar dat het polyester dan krom blijkt te staan. Of dat er op de verbinding tussen de delen van de stuurkolom bramen zitten, waardoor het net niet past. Of dat je zeker weet dat je alle lagers vervangen hebt, maar dat dan toch in de laatste maand blijkt dat er speling op de voorwielen zit. En dat je dan het wiel weer ontmantelt en de lagers eruit haalt om ze om te wisselen, maar dat je vergeet om ook nieuwe keerringen mee te nemen. Om maar eens een paar voorbeelden te noemen…

De Burtons Angelsburton begint steeds meer een auto te worden. Vandaag zijn we niet veel opgeschoten, maar alle beetjes helpen. Het mooiste is dat de achterkant van de auto praktisch klaar is. Met sierringen om de achterlichten en een mooie kentekenplaathouder. De achterklep zit erop, met de prachtige chromen scharnieren en aan de onderkant bevindt zich nu een handige steun, die we niet alleen met Sikaflex, maar ook nog eens voor de zekerheid met twee boutjes hebben vastgezet. Het gereedschap dat achterin slingerde is weer opgeborgen op de goede plek en nu kan de kofferbak dus gebruikt worden waarvoor hij bedoeld is. En ik moet zeggen… die Burton heeft een lekker kontje gekregen. 

Dat lapje wat er op de foto nog uithangt heeft overigens een functie, hoor. De achterklep staat nogal bol en hopelijk trekt het nog een beetje bij.

Voor deze laatste fase heeft de stichting nog behoorlijk wat geld nodig. In deze lijst staan alle benodigde onderdelen voor deze fase. En hoewel een deel hiervan inmiddels al is aangeschaft, is het geld nog altijd van harte welkom. Immers, de stichtingskas is al lang leeg.

Gelukkig krijgen we nog steeds zeer welkome donaties van mensen die vertrouwen in het project hebben en die geloven dat er een toekomst is voor meiden in de techniek. Deze week ontvingen we bijvoorbeeld een donatie van Paradocs, Praktijk voor Kinderergotherapie in Veenendaal. Heel erg bedankt!

Fiona en Constance verwijderen de oude bankbekleding.

Vandaag was het dan echt zo ver: we hebben de body definitief op het chassis geplaatst. We dachten dat het een makkie zou zijn, omdat we de vorige keer alle voorbereidende werkzaamheden hadden verricht, maar natuurlijk viel dat een beetje tegen. Gelukkig stond er al bij dit punt in de handleiding dat frustraties zijn toegestaan…

Met extra spierkracht lukt het ons om op de body op de goede plek te krijgen.

Was wat het punt? De gaten kwamen niet overheen. Hoe nauwkeurig we ook gemeten hadden; de gaten in het chassis, de clips, het chassisband, de metalenstrip en uiteindelijk dus de body zaten niet precies boven elkaar. Dat betekende meer boren en met een priem de gaten een beetje uithollen, zodat het wél lukte. Maar helaas bleken de 18 bouten veel te kort te zijn en moesten we er eerst tussenuit om die om te wisselen.

We hebben toen meteen doppen meegenomen voor in het chassis. Tja, in die grote zwarte gaten in het chassis kunnen we natuurlijk heel gemakkelijk van alles kwijtraken. Maanden lang hebben we geprobeerd om er niets in te laten vallen, totdat iemand met de suggestie kwam om het dicht te plakken met tape. En nu zitten er dus (eindelijk) echte chassisdoppen op. Je moet maar weten dat die dingen bestaan…

Joehoe, we rijden bijna!

Verder was het een dag voor kleine klusjes. De oude bekleding hebben we vast van het bankje gehaald en de oude, roestige stuurstangverstellers zijn vervangen door RVS. Helaas ontdekten we bij het vervangen hiervan dat er speling in het rechter voorwiel zit. Oeps. We hadden toch alle lagers vervangen? Hier moeten we nog wel even beter naar kijken. Net als naar de veerpotten, want in één van de (door ons zelf gereviseerde) veerpotten hebben we gaatjes ontdekt. Houtworm? Mogelijk dat er dus toch nog meer gelast moet worden.
Gelukkig is er om de auto (jaja, je kunt het nu best al auto noemen) heen nu lekker veel werkruimte, omdat de body er niet meer op schragen naast staat.

Constance met de plasmasnijder.

We hebben flink opgeruimd. Alle oude onderdelen, zoals deze lagers, die we allemaal vervangen hebben liggen nu bij het oud ijzer.

Echt meevallen deed het niet vandaag. We wilden de klokken monteren in het dashboard, maar konden niet de juiste positie bepalen, omdat we de ring voor het stuur nog missen. Maar, met onze papieren klokken die we op het dashboard geplakt hebben voor de maat, lijkt het ook al heel echt…

Toen we daar niet mee verder konden, hadden we natuurlijk nog maar één grote andere wens: de body op het chassis monteren. Maar ook dat bleek niet zo maar te kunnen. Allereerst begonnen we aan een grote opruimactie. Het chassis was tot nu toe een handige opslagplek voor alle onderdelen (oud en nieuw), gereedschap en aanverwante artikelen. Wat weg kon hebben we weggegooid en alle onderdelen hebben we zo overzichtelijk mogelijk opgeborgen.

Maar toen onze roze vinyl vrij was rond en onder het chassis en de bovenkant ook helemaal leeg, kon nog steeds de body nog niet gemonteerd worden… Bi het opruimen kwamen we dozen met nieuwe remblokken tegen. Huh? Alles zat toch al op het chassis? Maar niet dus. Tussen de gereviseerde remklauwen zaten wel nieuwe remschijven, maar nog geen blokken. Oeps. Snel uit de doos, beetje vet aan de randen, met een waterpomptang de klem opzij en remblokken erin.

Vorige week hadden we de tankvlotter vernieuwd, maar daarvoor hadden we het oude stukje benzineleiding hergebruikt en nu leek het toch beter om daar een nieuwe voor te gebruiken. Tankbeugel weer los en benzineleiding vervangen. En tja, omdat voor de massa en de aansluiting van de tank twee keer zwarte kabel was gebruikt, hebben we er dan toch voor het gemak ook nog maar één vervangen door rood. De remleiding zat ook nog niet goed op het T-stukje aangesloten.

Met een variant van de slijptol het metaal van het ventilatorhuis kaal maken voor het lassen.

Aan de voorzijde zat nog een buis van de Dyane op het (natuurlijk al prachtig gespoten) ventilatorhuis, die niet in de Burton past. Om hem te verwijderen, hebben we de puntlassen ingeboord en met een hamer en een beitel het ding verwijderd. Maar toen hadden we een groot gat, met acht gaten eromheen… Dat moet weer dichtgemaakt worden, maar hoe?
Toevallig stond er in de garage een oude brievenbus, waar we met de plasmasnijder (!) een stuk uitgesneden hebben om het gat mee te dichten. Dat vervolgens een beetje rond in model gehamerd en ook weer gaten in geboord voor nieuwe puntlassen (waar we ons nog niet aangewaagd hebben). Misschien was die workshop die ons ooit aangeboden werd, toch best handig geweest. :-) 
Wel hebben we de plek waar we moeten lassen helemaal kaal geschuurd met een afbraamding… (dat zeer veel weg heeft van zo’n enge slijptol).

En toen hebben we het er eindelijk opgewaagd! We hebben de body van de schragen getild en op het onderstel bevestigd. Om de plek te markeren op het chassis hebben we krijt gebruikt. Fiona kon niet overal bij en dus kon ze ín de auto klimmen om de lijn te trekken. Wat een mooi moment!

Hierna hebben we de body er weer afgetild om het chassisband te bevestigen (nadat we gaten voor de bouten nauwkeurig uitgetekend en met een holpijpje in het chassisband gemaakt hadden).  Wordt vervolgd!

De foto’s zijn gemaakt door onze hoffotograaf Patrick van Gemert van www.zutphenspersbureau.nl.

Vandaag hebben Constance en Fiona hun best gedaan om de achterklep te monteren, maar dat was niet zo eenvoudig.

Voor twee vrouwen zonder technische kennis en enkel gewapend met logisch verstand is een bouwhandleiding onontbeerlijk. Maar de informatie over de achterklep besloeg dan wel een ruime pagina, we misten toch essentiele tips. Hoe moeten de scharnieren erop komen? Haaks op de bovenkant of juist met de schuine zijkant mee?
Het was ook een flinke en zeer nauwkeurige klus om de gaten voor de scharnieren op precies de goede plek te krijgen. Hiervoor hebben we een mal gemaakt van papier, nauwkeurig met een schuifmaat gemeten en toen overgezet op de achterklep. Na nog een keer goed meten durfden we de boor erin te zetten. Eerst een klein boortje, toen de grote voor de bout.
Helaas bleek het toch nog niet te lukken. De scharnieren bleven te recht waardoor de klep niet goed kon sluiten. Een tip is dan om de mooie, glimmende spiksplinternieuwe scharnieren even langs de slijptol te houden… Deksels!
Doordat er ruimte zit tussen de twee lagen polyester van de achterklep, kregen we ook amper een moertje om de onderste bouten. Vast aandraaien kan dan niet, want dan zouden we het polyester kunnen vernielen. Daarom hebben we tussen de lagen kit gespoten en het onderste gat met een conische boor bewerkt. Zo onstond er meer ruimte voor het moertje. Een ring paste helaas niet meer.
Na een hele dag passen en meten en weer heel wat hobbels overwonnen te hebben, zit de achterklep er nu op. Nu alleen nog het slot iets bijstellen en klaar. Wauw, weer een stap verder.

In de studio van Radio Gelderland.

Gerrit Jan Riedstra schreef een heerlijk rocknummer over de Burtons Angels en trok daarmee de aandacht van Radio Gelderland. Op donderdag 10 februari was hij daarom samen met de Burtons Angels Constance Schoolderman van Autobedrijf Schoolderman en Fiona de Heus van Zutphens Persbureau te gast in de studio bij presentatrice Marian Thurlings in het radioprogramma Halte 7. Het fragment is hier te beluisteren: http://www.youtube.com/watch?v=x6rIJsIpG_k

Een jonge Angel helpt mee aan de bouw van de Burton. Een heel letterlijke opvatting van het Burtons Angels Project: meiden enthousiast maken voor de autotechniek! Jade wilde maar wat graag mee helpen en bevestigde vol trots de achterlichten. Goed gedaan, Jade.

 We hebben nog maar twee maanden te gaan tot de AutoRAI en er moet nog heel wat werk verzet worden. We zijn halverwege hoofdstuk 5 van de handleiding en kenners weten dat dat zeker nog niet het laatste hoofdstuk is. 

Het afgelopen weekend hebben Constance en Fiona de achterspatborden gemonteerd met de biezen en al vast wat andere voorbereidingen getroffen om deze week hoofdstuk vijf af te ronden en een begin te maken met hoofdstuk 6 (de kabelboom). Nog even en de body kan op het onderstel worden gemonteerd.