Schoonmaken, roest afkrabben, lakken… Het hoort er allemaal bij. Maar vandaag werd het pas echt technisch: de kleppen konden worden gesteld. Sommige auto’s hebben er wel zestien, hoorde ik. ‘Gelukkig’ hadden wij er maar vier. Want daar waren we al lang genoeg mee bezig. Maar het was wel ontzettend leuk om te doen.

Mentor Peter moest er natuurlijk wel even bijkomen om uit te leggen wat precies de bedoeling is. De bougiesleutel en het voelermaatje hadden we nog niet eerder nodig gehad. Ook nu begon het karwei met schoonmaken. De kleppen sprayde ik in met remreiniger en met een doek kon ik alle troep die er inmiddels op gekomen was wegpoetsen. Daarna moesten de bougies eruit gedraaid worden, zodat de motor gedraaid kon worden. Immers, om de kleppen aan de ene kant te kunnen stellen, moesten ze aan de andere kant kunnen tuimelen. Jaja.

Volgens de handleiding moesten de kleppen, zowel de inlaat- als de uitlaatkleppen, op 0,2 mm gesteld worden en daar kon het voelermaatje handig bij helpen. De kunst was om daarna de moer weer vast te draaien, zonder de stand te veranderen, want dan kun je weer opnieuw beginnen. Wat dus ook een paar keer moest. Geweldig dat het uiteindelijk natuurlijk lukte!

Toen de kleppen gesteld waren, konden de deksels er weer op. De nieuwe rubberenpakking hebben we in de deksels gelijmd met roze (!) lijm en daarna hoefden de deksels er alleen nog maar op en… vast. Helaas liepen we toen toch tegen een wel erg onhandig probleem aan: kennelijk is er een centrale moer zoek. Ik kon maar één conische moer vinden, die waarschijnlijk wel van de deksel afkwam, maar die niet overeen komt met het plaatje in de Vraagbaak. En bovendien is het er maar één. We hebben nu tijdelijk een gewoon moertje gebruikt en hopelijk komt er nog een goede tevoorschijn… (Mocht je toevallig thuis zo’n moer hebben en hem kunnen missen, we houden ons van harte aanbevolen!)

Vandaag zijn we weer een stapje verder gekomen. De delen van de motor niet echt heel heet worden, heb ik voor de laatste keer een glanzend laagje gekregen. Dat vinden we toch mooier dan matzwarte hittebestendige verf, die op de rest van de motor zit. Alles was nog keurig afgeplakt, dus het spuiten was nu snel voor elkaar. Ook heb ik wat losse onderdelen schoongemaakt, die er straks weer terug op gaan. En… Karen heeft een mooie tank op de kop getikt en die heeft vandaag ook een sopje gekregen (de tank ).

Peter Schoolderman houdt goed in de gaten of we het allemaal wel goed doen...

Onze ‘mentor’ Peter Schoolderman houdt alles nauwgezet in de gaten. Hij controleert scherp of alles goed doen en houdt graag een oogje in het zeil. Of gaat hij hier even onder zeil…

Fiona blaast het motorblok schoon met het luchtpistool.

Nadat ik alle propjes papier uit de openingen van de inmiddels opgedroogde versnellingsbak had verwijderd en losse onderdelen had teruggeplaatst, was het tijd voor het volgende onderdeel: het motorblok! Ik kon niet wachten om dit met een spuitbus te lijf te gaan, maar voordat dat kon moest er nog heel veel gebeuren. De ‘propellor’ moest los en de bout wilde er wel uit, maar daarna zat hij nog steeds heel vast. Gelukkig had Peter Schoolderman het juiste gereedschap om erin te steken en na enig wrikken kwam hij los. Vervolgens moest vanalles afgeplakt worden. Het was een hele klus om kabels en andere delen zo af te dekken dat de overige delen goed gespoten konden worden. Door toch nog wat meer los te halen, zoals de carburateur, ontstond er wat meer ruimte. De Stentor kwam goed van pas om onder andere het vliegwiel af te dekken. En toen was het eindelijk zover: de dop mocht van de spuitbus met matzwarte hittebestendige verf!

De eerste laag zit er inmiddels op en we hebben ook meteen kunnen constateren dat er een tweede laag nodig is, want nog niet alles is even goed geraakt. Het resultaat is ook nog niet helemaal naar de zin. Misschien dat we de kachelpotten en de voorzijde toch beter met hoogglans kunnen doen…

De volgende stap worden de losse onderdelen van de motor goed schoonmaken, net als de kleppen, en die vervolgens stellen.

Na een zomerstop gaan we weer voortvarend verder met onze Burton. Hoewel het niet snel

gaat, zijn we nu toch wel in zo’n stadium dat je niet meer van een Dyane kunt spreken. Het chassis is rollend, met gereviseerde draagarmen en veerpotten, de schokdempers zitten weer op hun plek en de wielen zitten er weer onder. Het opbouwen is dus begonnen. Zo langzamerhand zijn alle onderdelen van de Dyane die we willen hergebruiken, schoongeboend en opgeknapt en wordt het project steeds leuker om te zien. Deze week bereikten we weer een mijlpaal. De versnellingsbak is helemaal bewerkt met staalborstel, schuurpapier en thinner om daarna een fris laagje staalgrijze verf te krijgen. Wauw!

Eindelijk kunnen we weer echt de handen uit de mouwen steken. De verhuizing is achter de rug, al onze spulletjes zijn verenigd op ons roze vinyl en blij kunnen we beginnen aan de volgende fase: het opknappen van het motorblok en de versnellingbak. We moeten wel goed weten wat we nu moeten doen. We hebben de remklauwen van de versnelling gehaald om ze apart te spuiten. Ook de klepdesksels en het dynamo nemen we onderhanden. Helemaal soepel gaat het niet… Want wij zijn er niet op bedacht dat er nog zoveel olie onder de klepdeksels vandaan zou komen. Gelukkig vinden we snel een bakje om het op te vangen.

Ondanks dat we met het eerdere schoonmaken al veel bereikt hadden, ontkomen we er niet aan om alles nog eens grondig met de staalborstel onder handen te nemen en met een beetje thinner af te nemen. Als we het resultaat daarna bekijken, vinden we het spuiten ineens al weer minder belangrijk. We hebben gitzwarte handen, maar de onderdelen zien er weer mooi uit. Toch zoeken we vervolgens een veilig plekje om ze te spuiten. En wauw… wat een resultaat! Natuurlijk zijn daar ook foto’s van, maar die houden we nog even voor ons zelf. Wie overigens aanwezig is bij de opening van het autobedrijf zal het resultaat met eigen ogen kunnen gaan bekijken.

Dit is hem dan: de nieuwe Burtons Angels werkplek. Wauw! Peter Schoolderman is verhuisd vanuit de binnenstad, waar zijn bedrijf meer dan veertig jaar gevestigd was, naar bedrijventerrein De Revelhorst. En wij mochten mee! Met een prachtig stukje roze vinyl hebben wij ons plekje mogen markeren en hier zullen we regelmatig te vinden zijn. We staan tussen de ‘echte’ monteurs. Op de exclusieve Burtons Angels VIP dag in het najaar kunnen onze sponsors de plek met eigen ogen gaan bekijken.

We rollen het chassis op de vrachtwagen.

Op 7 juni was het dan zo ver. Het onderstel rolde weer, we hadden zo veel mogelijk onderdelen helemaal schoon én we mochten de vrachtwagen lenen van (Classic &) Ko. Tijd dus om onze Burton-to-be te verhuizen naar de nieuwe werkplaats van Autobedrijf Schoolderman.

Het was wel even heel spannend om de bokjes onder het chassis weg te halen en de auto op eigen benen te zetten. Dat nog niet alles helemaal strak genoeg aangedraaid is, bleek meteen, want hij zakte behoorlijk door. Met vakkundige stuurvrouwskunst (ervaring hiervoor deden we ruimschoots op met de stuurkar op de kleuterschool) hebben we het rollende onderstel op de vrachtwagen gekregen.

In de nieuwe werkplaats hebben we een prachtige plek gekregen, tussen de ‘echte’ monteurs.

Wat een mijlpaal! Deze week was het precies een jaar geleden dat we ons ontfermden over Dyane en na heel wat sleutelen, schoonmaken em lakken, hebben we haar deze week aan het rollen gekregen. Helemaal perfect is het nog niet, maar volgende week zullen we ons op de finetuning storten. Dan gaan we een oplossing vinden voor het moertje dat afbrak ín een van de onderdelen en gaan we ook op zoek naar naafdoppen, want de achterwielen zitten er dan op, maar er ontbreekt nog wel iets. De doppen van Dyane hebben we wel keurig bewaard, maar daar kunnen we niets meer mee… Hoe dan ook: ons project begint steeds meer weg te krijgen van een auto.