De RDW heeft de auto goedgekeurd! Wat een mooie dag. Een klein verslag.

Als in alle vroegte de wekker gaat (4.45 uur!) vraag ik me af of we wel wijs zijn. Maar ervaren mensen hebben ons geadviseerd ruim op tijd en het liefst als eerste te arriveren bij de RDW. Dus ontmoeten we elkaar tegen zes uur bij Autobedrijf Schoolderman om nog in het donker te vertrekken naar Arnhem. Met nog een kop koffie checken we alle spullen; autopapieren, het chassisnummer dat we helemaal in de beginfase uit de Dyane geslepen hebben, de papieren van de groene platen. Alles compleet. Totdat onze steun en toeverlaat Evert de Keijzer opmerkt dat we toch ook de papieren van de schouw en van het nieuwe chassis moeten hebben. Euh… Paniek! Maar gelukkig blijken die allemaal keurig bij de stichtingpapieren in de map te zitten.

Winterjassen goed dicht, sjaals om, mutsen op en handschoenen aan en dan kunnen we vertrekken. Fiona klimt voor deze spannende rit achter het stuur. Het gaat heel voorspoedig, we rijden lekker over de snelweg, horen geen gekke geluiden, totdat… We zijn zo’n beetje halverwege als Fiona een raar gepiep waarneemt. Ze spitst haar horen en constateert dan, dat het de wekkerfunctie van haar mobiel is. 06.45 uur…

Een kleine twintig minuten later stappen we uit bij de RDW. 07.04 uur. Het hek is nog dicht en één andere auto is ons voor. Dat valt mee. Tegen half acht komt de eerste medewerker van de RDW aanrijden om het hek te openen voor de inmiddels groeiende groep wachtenden. We rijden de parkeerplaats op en wachten bij de ingang tot we naar binnen mogen en een nummertje mogen trekken. Dat gaat heel eerlijk en wij krijgen nummer 2.

Ondertussen belt Omroep Gelderland die ons graag live in de uitzending wil hebben om 08.15 uur. Helemaal leuk natuurlijk. Tegen de tijd dat ze terugbellen is onze keuring al in volle gang. Iedereen is even aardig en twee heren van de RDW kijken zorgvuldig na of de auto veilig genoeg is om de weg mee op te gaan. Speling op de wielen, ophanging, remmen, verlichting, alles wordt grondig nagekeken en ja hoor: hij wordt in één keer goedgekeurd!!

Dan wordt het chassisnummer erin geslagen, wordt de auto gewogen (490 kilo) en kunnen we binnen onze papieren ophalen. In de wachtruimte is het gezellig, we drinken nog een kop koffie en we verlaten vrolijk de RDW. Via een omweg regelen we nog een taxatie voor de verzekering van de auto en dan toeren we samen met Evert in de zon terug over de Veluwe. We houden een gezellige lunch in Hoenderlo, maken een tochtje door Zutphen, showen de auto vervolgens nog bij Zutphens Persbureau en eindigen weer in de garage van Autobedrijf Schoolderman waar het laatste klusje begint: het poetsen.

Hoewel we weer zouden denken dat het zo’n typisch vrouwenklusje is, vinden we het meteen al niets. Het inpoetsen gaat wel, maar het uitpoetsen is hopeloos. Het lijkt vet te blijven en het glanst niet zo als we willen.  Morgen maar een nieuwe poging doen, voordat we de auto naar de Rai brengen.

Constance en Fiona omringd door de mannen die hen gesteund hebben bij het project Burtons Angels: Peter Schoolderman, Patrick van Gemert en Evert de Keijzer. Een toost – met natuurlijk róze champagne – is wel verdiend.

Gisteren rééd de auto de werkplaats uit, na een bouwperiode van ruim 1,5 jaar. Het kan dus echt: vrouwen die auto een bouwen. Bekijk ook het hilarische filmpje van de eerste proefrit. De komende week volgt de finishing touch – nog een paar kleine dingetjes bevestigen zoals de motorkapsteun, wat verf van het chassis bijwerken, en onderzoeken waar dat fluitende geluid vandaan komt (en nee, we bedoelen niet het vrolijke gefluit van de trotse dames zelf…).

Aan het einde van de week worden we bij de RDW verwacht voor een keuring en het inslaan van het chassisnummer. Daarna barst de AutoRAI los, waar de auto op uitnodiging van de directie van de AutoRAI mag pronken. Komen jullie ons opzoeken? Je vindt onze auto bij de stand van Burton Car Company in hal 2.

Na een lange dag met veel oponthoud, konden we toch om half zes een proefrit maken. Ook met hindernissen… Later meer, maar nu al vast dit hilarisch filmpje:

Je kunt onze Burton zien op de AutoRAI van 13 tot 23 april.

Vandaag zouden we zo ongeveer de laatste hand aan de Burton leggen. Alleen nog ‘even’ de motorkap (met grill), de koplampen, de laatste dingetjes aansluiten, de afstandhouders voor de voorspatborden bevestigen en de bank passend maken. Maar zo ver zijn we dus niet gekomen. De rode knipperlichten moesten toch oranje worden en bij de nieuwe oranje glaasjes zitten te kleine boutjes. Dit moeten we nog oplossen. Toen de auto uit was, bleef een lampje op het dashboard branden, dus hier moeten we ook nog naar kijken. En voordat we verder überhaupt toekwamen aan de motorkap zijn we de hele middag met de bank bezig geweest…

Het grote probleem is dat we niet bij de pedalen kunnen. Behalve de korte-benenkit, die ons niet voldoende oplevert, hebben we bedacht dat we de bank aan de achterkant iets verhogen, zodat we meer rechtop zitten en dan hopelijk wél bij de pedalen kunnen. Want de bank kan niet nóg verder naar voren. De versnellingspook zit dan in de weg en je kunt er niet meer in komen.

We hebben heel wat gemeten voordat we de stap durfden te nemen, maar uiteindelijk hebben we de zaag in de achterbank gezet en de onderste steun afgezaagd. En toen moest de bank verlengd worden met een stuk staal dat we konden lassen en natuurlijk… we konden geen geschikt materiaal vinden. Bij bedrijven op de Revelhorst en de Stoven deden mensen ons best voor ons om wat te vinden, maar helaas. En dus reden we toch ook nog maar helemaal naar bedrijventerrein De Mars om te vragen of Duits Engineering ons kon helpen. En warempel! Directeur Jan Duits liet zijn lunch er voor staan en zocht met ons net zo lang totdat hij een stuk buis vond met de gewenste 16 mm diameter. We mochten de (RVS) buis gratis mee nemen.

Terug in de garage ontdekten we dat we geen RVS konden lassen met het CO2-lasapparaat. Zucht. Toen kwamen we toch nog weer uit bij een eerder gevonden stuk dat we eigenlijk te smal vonden en dat hebben we er tussen gelast. Het was weer flink meten om te zorgen dat de hoek en de afstanden gelijk bleven. Maar gelukkig… dapper als we zijn namen we het lasapparaat ter hand en kregen we alles op de goede plek. En het past!! We moesten nog wel een paar nieuwe gaatjes boren om de rubbers uit de zitting te bevestigen, maar ook dat ging goed. Constance heeft proef gezeten en… ze kan bij de pedalen!

Inmiddels was het al wel zo laat, dat we de andere werkzaamheden hebben gestaakt… Wordt vervolgd dus.

Omdat we niet goed bij de pedalen kunnen (ondanks de korte-benenkit) hebben we een nieuwe oplossing bedacht: we verhogen de bank iets aan de achterkant, zodat we meer rechtop zitten. Stukje eraf, nieuw stukje er tussen… Ja hoor, lassen kunnen we dus ook!

Hij start! Al weer zo’n gedenkwaardig moment van de Burtons Angels. Wel jammer van de olie die daarna op de grond lag. Pakking van de klepdeksel niet goed? Wordt vervolgd…

Er zit schot in.

Er zit schot in! Nou ja, een schot; een tussenschot, tussen de achterbank en de kofferbak. Weer een stap verder. Toch zie je na de inspanningen van deze week weinig verandering. De oude olie hebben we uit de motor laten lopen en het filter vervangen, de gaten voor de ruitenwissers zitten er in en de rails voor de bank. Dat laatste was vooral lastig omdat we een oplossing moesten vinden om de afstand tot de pedalen te verkleinen. We denken die nu gevonden te hebben door de bank aan de achterkant iets te verhogen. Onze korte benen leidden meteen weer tot een ander probleem, want we hebben dan wel een korte-benenkit gemonteerd, maar we hebben er niet aan gedacht om dan ook een langere gaskabel aan te schaffen. Die moet dus nog geregeld worden.
Komende week móet dat proefritje erin zitten, want de week erna worden we bij de RDW verwacht voor de keuring.

Nog twee weken en dan begint de AutoRAI. Zie in dit filmpje hoe ver we zijn… Gaan we het redden?

Alinda Scheeper helpt de Angels

Nog drie weken te gaan en nog heel veel werk te verzetten. En dus waren we extra blij met de spontane hulp van Alinda Scheeper van Cesarius. Zij offerde een vrije zaterdag op om samen met ons het voorfront verder in elkaar te zetten. Het was een dag met wederom veel gaten boren voor onder meer de lampen. De spatborden zitten nu definitief aan het voorfront vast, de lampjes zitten erop en in het voorfront zit gaas (lekker gesmeerd met Sikaflex en vervolgens – tijdelijk – met ducktape op de plek gehouden – want ja, bij een eend hoor ducktape). Omdat het er zo leuk uitziet, hebben we het geheel ook nog op de auto gelegd, maar ja, dat moet er bij de volgende werkzaamheden al weer af. Nu kunnen we immers overal nog goed bij!

Deze week hebben we weer een paar actieve sleuteldagen beleefd. Een korte update.

Hoewel we de contactpuntjes al vervangen hadden, zijn we op advies van experts afgegaan en hebben we deze toch vervangen door een elektrische ontsteking. Even dachten we dat ie niet werkte, omdat het controleledje niet ging branden, maar met een betere massa lukte het wel. Joehoe!

Het dashboard was nog niet helemaal af. De choke en een drukknop voor de ruitensproeier ontbraken nog. Hiervoor hebben we nieuwe gaten geboord en we hebben meteen een mooie rvs-beugel gemonteerd. Vandaag hebben we de voorruit gekocht, en als die erop kan, kan ook het plaatje voor de ontwaseming bevestigd worden.

Ook hebben we de frontdelen uit het plastic gehaald. De eerste gaten voor de neus hebben we al geboord (natuurlijk weer na zorgvuldig aftekenen) en de kraalrubbers hebben we met secondelijm op de voorspatborden gelijmd.

Het bankje staat nu ook in de Burton. Vorige week waren we behoorlijk teleurgesteld toen het bankje niet bleek te passen. Maar we hebben nu met de slijptol de voorpoten van het bankje bijgeslepen. Euh… of er juist wat af geslepen… En inderdaad: nu past het! Na de klus met de rubbers viel het bekleden reuze mee en dus kunnen we op ons bankje in de auto zitten. Rest ons nog één probleem: we kunnen niet bij de pedalen, ondanks dat we de korte benen kit gemonteerd hebben. 

Klik hier voor een videofragment: Burtons Angels slijpen